35339

Ten punkt dotyczy narodu. Zobacz także: Judaizm.

Żydzi

Albert Einstein, Majmonides, Golda Meir, Emma Lazarus.

Liczebność ogółem
13,3 mln (2008)

Regiony zamieszkania
 Izrael:
5 540 000

 Stany Zjednoczone:
5 300 000
 Francja:
490 000
 Kanada:
375 000
 Wielka Brytania:
295 000
 Rosja:
215 000
 Argentyna:
183 000
 Niemcy:
120 000
 Australia:
107 000
 Republika Południowej Afryki:
106 000
 Ukraina:
103 591-500 000
 Węgry:
>100 000
 Brazylia:
96 000
 Meksyk:
40 000-50 000
 Białoruś:
45 000
 Belgia:
32 000
 Turcja:
18 000 do 30 000
 Holandia:
18 000 do 30 000
 Włochy:
30 000
 Chile:
21 000
 Iran:
11 000-35 000
 Etiopia:
>22 000
 Azerbejdżan:
20 000
 Urugwaj:
20 000
 Hiszpania:
12 000
 Polska:
>12 000

Język
hebrajski, jidysz, ladino i inne

Religie
głównie judaizm

Pokrewne grupy etniczne
Arabowie i inne ludy semickie

Żydzi, (dosł. ‘chwalcy /Dobry pasterz/’ bądź ‘czciciele /Ojciec niebieski/’ z hebr. Jehudim, יהודים, jid. Jidn, ייִדן, ladino ג׳ודיוס Djudios) – naród wywodzący się od plemion semickich, zamieszkujących Palestynę, określanych jak Hebrajczycy czy też Izraelici, posługujący się z początku językiem hebrajskim.

Pierwotnie wchodzili oni pewno w kompozycja grupy Habiru, którą w II tysiącleciu p.n.e. tworzyły ludy przybyłe do Syropalestyny z obszarów Mezopotamii. Uważa się, że nauka zawodu Hebrajczycy pochodzi właśnie od nazwy Habiru. Podstawą tożsamości narodu żydowskiego była wiara narodowa - mozaizm tudzież cywilizacja żydowska.

Żydzi zamieszkujący Państwo Izrael są nazywani Izraelczykami.

Spis treści

• 1
• 2 Najstarsze historia Żydów
• 3 Żydzi w diasporze
  • 3.1 Diaspora europejska
  • 3.2 Diaspory wedle wielkości
• 4 II walka światowa
• 5 Insurekcja współczesnego Izraela
• 6 Przypisy
• 7 Zobacz też
• 8 Linki zewnętrzne

//

Określenie Żyd, Żydzi pochodzi od słów Juda, Judejczyk - imienia jednego z 12. synów biblijnego patriarchy Jakuba natomiast późniejszej nazwy jednego z 12. pokoleń Izraela. Plemiona Judy i Symeona zaludniony w południowej części Palestyny, dokąd także znajdowała się Jerozolima, późniejsza miasto stołeczne całego Izraela a z kolei, po podziale państwa Salomona, Królestwa Judy. Judejczycy uważali się za w wyższym stopniu godnych potomków Izraela, jako że posiadali starożytną stolicę Dawida, świątynię Pan zaś w większym stopniu aniżeli ich pobratymcy z północy zachowywali kodeks prawa mojżeszowego. Poniżej zmierzch VIII wieku p.n.e. północne Królestwo Izraela zostało rozbite przez Asyryjczyków, którzy również uprowadzili obywatele hebrajską sprowadzając na jej obszar inne narody. W tamtym czasie Judejczycy stali się jedynym pokoleniem Izraela zamieszkującym tereny Ziemi Obiecanej a jedynymi Izraelitami, którzy posiadali własne państwo. Od tego momentu pozostałe pokolenia Izraela znajdujące się w diasporze są obecnie nieczęsto wspominane przez Pryncypał Wola, natomiast epitet Judejczyk zaczyna być tożsame ze słowem Izraelita, Hebrajczyk. Oraz w VIII wieku nim Chrystusem w annałach Tiglatpilesara III pojawiają się najstarsze wzmianki o Judzie i rządzących zanim królach. O królestwie Judy mówią oraz dokumenty Sanheriba, Asarhaddona, Assurbanipala i Nabuchodonozora II.

Pod kres VII wieku p.n.e. Nabuchodonozor II rozpoczął przesiedlenia ludności judejskiej na tereny Babilonu, tudzież w roku 587 p.n.e. został skazany do zburzenia Jerozolimy, świątyni i porwanie pozostałych Judejczyków. To właśnie w okresie niewoli babilońskiej nauka zawodu Judejczyk, Żyd stał się tożsamym ze słowem Izraelita, Hebrajczyk, owszem że mianem Żydów zaczęto definiować wszystkie 12 pokoleń, a nie właśnie samych Judejczyków. Tendencja ów jest dozwolone uchwycić w Starym Testamencie, dokąd słowa Judejczyk i Judejczycy zastępują słowa Izraelici w księgach spisanych po upadku Królestwa Judy. Wyraz jehudi יהודי (Judejczyk = Żyd) występuje nieczęsto coraz poprzednio niewolą babilońską (2 Królewska 16:6, 25:25, Jeremiasza 32:12, 34:9, 36:14.21.23 38:19), mimo to w księgach Nehemiasza i Estery pojawia się aż 61 cięgi, kilkakrotnie używa go Jeremiasz po upadku Jerozolimy, wróżbita Zachariasz posługuje się przedtem określając Izraelitę (8:23). Termin jehudai יהודאי (Judejczycy = Żydzi) pojawia się wówczas w księdze Daniela (3:8.12) i jest często użyte w księdze Ezdrasza (4:12.23, 5:1.5, 6:7.8.14).

W Nowym Testamencie wszyscy Izraelici często określani są mianem Judejczyków (Żydów), nie bacząc na że wielu nie pochodziło z plemienia Judy. Misjonarz Paweł pochodzący z pokolenia Beniamina (Filipian 3:5) nazywał siebie Judejczykiem, alias Żydem (Historia Apost. 21:39, 22:3; Galacjan 2:15), co wskazuje na okoliczność, że w tej chwili w I wieku n.e. wyraz Judejczyk było przez samych Izraelitów używane jak określnik Hebrajczyka.

Wszystkie imiona, które biblijny Jakub-Izrael nadawał swoim 12. synom, posiadały duchowe oznaczanie, co dotyczy oraz imienia J(eh)uda. Z języka hebrajskiego tłumaczy się je w charakterze chwała, wychwalony, wysławiony (w odniesieniu do Boga Pan). Żyd (Judejczyk) oznacza w takim razie czciciela czy też chwalcę Boga Pan stworzenia i takie namowa imienia potwierdza relacja z księgi Rodzaju 29:35.

Najstarsze historia Żydów
Zobacz więcej w osobnym artykule: Starożytny Izrael.

Najstarszą historię Żydów przedstawia Pismo Święte, która określa ich w charakterze naród wybrany przez Boga Przedwieczny. Żydzi mieli dać początek od Abrahama, jaki naokoło 1800 r. p.n.e. przywędrował z Ur w Mezopotamii do ziemi Kanaan (współcześnie Palestyna natomiast państwo Izrael). W czasie trójpokoleniowego pobytu w Kanaanie Żydzi zaczęli posługiwać się językiem starokananejskim (będącym punktem wyjścia do języka hebrajskiego), choć w/g Biblii byli zrazu Aramejczykami. W późniejszym okresie Żydzi przebywali w Egipcie do 1200 p.n.e., podczas gdy wobec wodzą Mojżesza powrócili podzieleni na 12 plemion do ziemi Kanaan jak Ziemi Obiecanej przez Boga. Dookoła 1050 p.n.e. zjednoczeni przez króla Saula pokonali plemiona filistyńskie. Za panowania królów Dawida i Salomona królestwo przeżywało kwitnięcie dobrze wychowany i oszczędny, stając się lokalnym mocarstwem. Król Dawid zdobył Jerozolimę i ustanowił ją stolicą królestwa (rok kalendarzowy 1003 p.n.e.).

Po śmierci Salomona doszło do podziału państwa na dwie królestwa: Judę ze stolicą w Jerozolimie i Izrael ze stolicą w Samarii. Królestwa te prowadziły ze sobą nieustanne wojny przez dwieście lat, aż do podbicia Izraela przez Asyrię. W VI w. p.n.e. Judę zdobył Babilon, a Żydzi zostali uprowadzeni w tzw. niewolę babilońską. To okoliczność zapoczątkowało dyspersja - żydowską diasporę. Do Judei wróciła bo dopiero co niewielka część wysiedlonych Żydów, i to wówczas za króla Persji Cyrusa II Wielkiego. Resztka pozostała ponad Eufratem, tworząc fajnie prosperującą społeczność.

Wielu uczonych uważa, że określenie Hebrajczycy pochodzi od terminu Habiru, starożytnego określenia wędrownych plemion semickich przybyłych do Palestyny spoza Eufratu, którzy za czasów Amenhotepa IV spustoszyli miasta-państwa Kanaanu. Najstarszą inskrypcją wymieniającą Izrael wśród narodów Kanaanu jest Stela Merneptaha z XIII wieku p.n.e., oraz pierwsze danie wzmianki o Izraelu w charakterze państwie znajdują się na Steli Meszy z IX wieku p.n.e.

Żydzi w diasporze

Dzieci żydowskie z nauczycielem w Samarkandzie naokoło roku 1911, fot. Prokudin-Gorski.

Palestyńska solidarność żydowska przez kolejne stulecia podlegała, co do jednego z całym krajem, władzy cesarstwo perskiego, później Aleksandra Wielkiego, Ptolemeuszów egipskich i w drobny mak syryjskich Seleucydów - aż do powstania Machabeuszy w 167 r. p.n.e., w którego efekcie powstało niezależne królestwo żydowskie. Przez całą drugą połowę pierwszego tysiąclecia p.n.e. rozwijała się umysł narodowo-religijna Żydów w oparciu o religię judaizmu, która została skodyfikowana w tym okresie. Głównym ognisko religijnym Żydów jest od tego czasu Jerozolima, dokąd stała Świątynia Jerozolimska. Po stu latach królowie żydowscy jak wasale poddali się Rzymianom. W I i II w n.e., po dwóch kolejnych powstaniach żydowskich, Rzymianie zdziesiątkowali populacja żydowską i zlikwidowali niepodległe królestwo. Od tej pory do czasów państwa Izrael przeważająca gros Żydów sknera nie licząc Palestyną.

Ludność żydowska w diasporze w wyniku rozproszenia w różnych warunkach życiowych i w różnym otoczeniu rozpadła się na nieco odrębnych grup etniczno-kultowych: Aszkenazyjczyków, Sefardyjczyków, Żydów orientalnych, posługujących się różnymi językami (jidysz, dialekty judeo-romańskie). Nie bacząc na rozproszenia, Żydzi zachowali swoją kulturę przez z grubsza duet tysiące lat. Elementem łączącym Żydów rozsianych po całym świecie była ekskluzywistyczna, monoteistyczna wiara - mozaizm, którego przykazania obejmowały nie właśnie kwestie wiary, jednakowoż głęboko regulowały wszystkie aspekty życia codziennego. Mozaizm stanowił podstawę świadomości narodowej Żydów i stanowił zapowiedź żydowskości - w przypadku Żydów opium dla ludu dokładnie pokryło się z narodowością.

Diaspora żydowska rozproszyła się po całym znanym w tamtym czasie świecie. Kolonie żydowskie powstały w całej Europie, w nieprzyjaznym Rzymianom królestwo perskim, na Kaukazie, w zachodnich Chinach, w Etiopii, w Arabii, w Afryce - zarówno w prowincjach rzymskich, podczas gdy i na jej wschodnim wybrzeżu. Nauki Mahometa wykazują oddziaływanie teologii żydowskiej. Był to również chronos żydowskiego prozelityzmu - w największym stopniu znanym jego przykładem jest Kaganat Chazarski. Istniejące od VI do X wieku na stepach między Morzem Czarnym a Morzem Kaspijskim państwo Chazarów, ludu pochodzenia tureckiego, przyjęło religia mojżeszowa jak wierzenia państwowe. Niektórzy autorzy, na przypadek Artur Koestler, popierali kontrowersyjną tezę wedle której po upadku państwa Chazarów wysiedleńcy chazarscy przybyli do Europy i dali pierwsza zasada Żydom aszkenazyjskim. Nowoczesne badania genetyczne przeczą tej teorii.

Diaspora europejska

W średniowieczu najliczniejsza była diaspora europejska. Pierwszym wielkim ośrodkiem osadnictwa żydowskiego była Andaluzja - muzułmańska Hiszpania (dlatego sefardim, hebr. “Hiszpanie”), dokąd predyspozycja na rzecz Żydów do przybycia Almorawidów w 1086 r. były owszem korzystne, iż często sprawowali najważniejsze funkcje państwowe. Diaspora andaluzyjska uległa rozproszeniu po reszcie Europy i po Bliskim Wschodzie po wypędzeniu Żydów z Hiszpanii i Portugalii w latach 1492-1497. W tamtym czasie największym ośrodkiem osadnictwa żydowskiego w Europie stały się kraje niemieckie (dlatego aszkenazim, hebr. “Rfn”). A w Polsce Żydzi licznie osiedlali się od XIII wieku. W krótkim czasie po odkryciu Nowego Świata zaczęło się osadnictwo żydowskie w Ameryce.

W krajach feudalnej Europy chrześcijańskiej Żydzi stanowili odrębną grupę ludności, w istocie odmienny stan rzeczy - rządzili się własnymi prawami, mieli własne sądy, władze samorządowe, statystycznie cieszyli się ochroną panującego, bo jak “słudzy Skarbu” (servici camerae) zapewniali mu dopływ gotówki z podatków. Żydzi skupiali się w miastach, dokąd osiedlali się w gettach - odrębnych dzielnicach, w wielu przypadkach z własnymi murami i władzami. Wypada zaakcentować, iż getta stanowiły skupiska dobrowolne i otwarte, równie, podczas gdy skupiska innych grup narodowościowych (np. Ormian).

W diasporze częste były akty wrogości pod Żydów, zwłaszcza w okresach klęsk żywiołowych, za które ich winiono. Przybierały one średnio formę pogromów - ruchawek tłumu, mordującego Żydów i rabującego dzielnice żydowskie. Z drugiej strony oskarżano Żydów o mordy rytualne (rzecz Szymona z Trydentu) i profanacje. Aż do czasów reżimu Hitlera w Europie nie zdarzały się a prześladowania w formie represyjnego ustawodawstwa - bo nie trzeba za takie traktować systemu feudalnego prawa, w którym każda gromada ludności (”naród”, “stan rzeczy”) miała właściwe na rzecz siebie przywileje i ograniczenia. Wyjątkiem była Federacja rosyjska, dokąd carowie nakładali na Żydów nadal idące ograniczenia i dopuszczali do pogromów. Do XX wieku ogólne stosunek chrześcijan do Żydów, których non stop uważano za “nieprzyjaciół Chrystusa”, było nieprzyjazne, a czasem bezpośrednio wrogie.

W drugiej połowie XIX i XX wieku wśród Żydów europejskich powstały para przeciwstawne koncepcje: staranie do asymilacji Żydów w miejscu ich zamieszkania zaś odrodzenia więzi narodowych i utworzenia własnego państwa (syjonizm). Narastające nastroje antysemickie w Europie a wzrastająca moda ruchu syjonistycznego przyczyniły się do zapoczątkowania, a po pewnym czasie do emigracji kolejnych grup Żydów do Palestyny.

Diaspory wedle wielkości

Stany Zjednoczone są dziś siedzibą pierwszej co do wielkości diaspory żydowskiej; według badań przeprowadzonych w 2005 roku numer Żydów w poszczególnych krajach wynosiła (wielkości przybliżone):

• Stany Zjednoczone: > 6 155 000 (więcej aniżeli w samym Izraelu; nad jedna druga nie powinno się do żadnej wspólnoty religijnej)
• Rosja: 800 000
• Francja: 606 561
• Ukraina: 500 000
• Kanada: 394 000
• Argentyna: 300 000
• Wielka Brytania: > 300 000
• Niemcy: > 220 000
• Brazylia: 130 000
• Australia: 120 000
• Republika Południowej Afryki: 106 000
• Belgia: 52 000
• Meksyk: 50 000
• Iran: 40 000
• Holandia: 40 000
• Turcja: 30 000
• Włochy: 45 000

II kampania światowa
Zobacz więcej w osobnym artykule: Holocaust.

Żyd w podeszłym wieku w getcie warszawskim.

W okresie II wojny światowej ówczesna narodowo-socjalistyczna (nazistowska) III Zastęp Niemiecka podjęła masową eksterminację Żydów, zmierzając do ich całkowitego wyniszczenia (”ostateczne wyjście kwestii żydowskiej”, niem. Endlösung der Judenfrage). W (przymusowych tym wspólnie) gettach, w niemieckich obozach koncentracyjnych i ośrodkach natychmiastowej zagłady i po prostu na ulicach wymordowano ich ok. 6 mln (holocaust, Szoa). Wydarzenia te nasiliły emigrację żydowską do Palestyny.

Zryw współczesnego Izraela
Zobacz więcej w osobnym artykule: Gawęda Izraela.

W latach 1945-1948 w brytyjskiej w tamtym czasie Palestynie doszło do wojny domowej między Żydami z jednej a Brytyjczykami i Arabami z drugiej okolica. Po wycofaniu się Brytyjczyków (wymuszonego między innymi przez terroryzm bojówek żydowskich) i utworzeniu państwa Izrael kampania przekształciła się w regularną wojnę między armią izraelską i armiami arabskich państw ościennych. Konflikt zbrojny ta zakończyła się izraelskim zwycięstwem i ukształtowaniem państwa Izrael w granicach, które ogół międzynarodowa uznaje do teraz. Po 1967 przy kontrolą Izraela znajdują się ponadto Jerozolima Wschodnia, Okcydentalny Obrębek i Zona Gazy.

Obecnie Izrael zamieszkuje nad 5,5 mln Żydów z żyjących na świecie naokoło 17 mln.

Przypisy

1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10

Zobacz też

   

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Żydzi

• Aszkenazyjczycy
• Sefardyjczycy
• Mizrachijczycy
• Ludy semickie
• Habiru
• Antysemityzm
• Języki żydowskie
• Historia Żydów w Polsce
• Izrael
• Światowy Zjazd Żydowski
• Judaizm

Linki zewnętrzne

• Grupa dyskusyjna Urojony Izrael (WIL)
• Forum Żydów Polskich
• www.izrael.badacz.org
• The 614th Commandment Society. Religia mojżeszowa: informacje, artykuły, eseje, pytania, odpowiedzi
• www.joo.eu - Stronica Poświęcona życiu Żydów w Polsce - wydarzenia, prasówka, Pamiętnik internetowy Rabina