35339

Culture jamming (polskie odpowiedniki to „zagłuszanie fal kultury” azali “zagłuszanie kultury”) – indywidualistyczna prezencja odwrotu od wszelkich form mentalności stadnej – włączając w to wszelkie ruchy kulturowe, polityczne azaliż społeczne. Z definicji culture jamming nie jest w takim przypadku traktowane jak ożywienie. Wizja culture jamming z trudem zdefiniowiać zarówno w odniesieniu do jakiegoś specyficznego politycznego stanowiska azali przekazu, kiedy i w odniesieniu do stanowiska azaliż przekazu kulturowego. Za społeczny wątek łączący różnorodne zjawiska culture jamming potwierdzić jest dozwolone zapęd wyśmiania azaliż zażartowania z homogenicznej natury kultury popularnej, często z użyciem niekonwencjonalnych form komunikacji azaliż interwencji w publiczne wydarzenia a w zaaprobowany mowa (geurilla communication).

Culture jamming prawdopodobnie być zdefiniowane ja podniecenie artystyczny, atoli również taka określenie nie obejmuje całego bogactwo działań określanym tym terminem. Culture jamming charakteryzowane jest często jak stan działalności publicznej będącej w opozycji do komercjalizmu a wszelkiej idei kreowania kultury korporacyjnej . Powyższa określenie jest aczkolwiek również zbytnio wąska, ażeby otoczyć wszystkie działania określane jak culture jamming (określenie ta z większym natężeniem pasuje do zjawiska określanego jak subvertizing).

Culture jamming od czasu do czasu wymaga transformacji mass mediów, żeby ich własnymi środkami komunikacji w uszczypliwy czy też groteskowy wybieg skomentować wybieg ich działania.

Do celów culture jammingu przelecieć można:

• “Dobry uciecha” (i zachęcanie do tego innych) kosztem dominujących nurtów społecznych – zdaniem culture jammerów wielu z ich dostawców bierze siebie zbytnio serio. Poniekąd sami culture jammerzy mogą się stać ofiarą „zakłócania”, jeżeli ich działania stają się równie ziinstytucjonalizowane i pozbawione humoru kiedy oryginalne obiekty zainteresowania culture jammingu.
• Rozbudzenie poczucia fascynacji najbliższym środowiskiem życia zainspirowane przez zamierzoną niejasność technik culture jammingu, które w założeniu mają popierać sztuka do samorefleksji i niezależnego myślenia.
• Ukazywać sprzeczności między wizerunkami ikonicznymi, praktykami bądź postawami, a realiami ewentualnie postrzeganym w charakterze odmowny aspektem danego przedmiotu, kto stanowi cel zakłócania. Działania takie wykonywane są często w sferze symbolicznej, wskutek „przechwytywaniu” („detournement”) elementów popularnej ikonografii.

„Przechwytywanie” funkcjonuje tu jak nauka zawodu wyznaczający artystyczne, czy też społeczne działalność w którym wykorzystuje się te same środki, fragmenty lub elementy ikonografii przedmiotu, dzieła sztuki, żeby wykształcić nowe utwór artystyczny, rzecz, którego sygnowanie często stoi w opozycji do znaczenia oryginału. Terminu „przechwytywanie” w podobnym znaczeniu używali członkowie Międzynarodówki Sytuacjonistycznej. Guy Debord, jaki nazywał “przechwytywanie” „płynnym językiem ideologii” racja pisał o tej praktyce: „Przechwytywanie to odwrotność cytowania, powoływania się na naukowy mir, jaki ulega nieuchronnie zafałszowaniu z chwilą, kiedy przekształca sie w przytoczenie: element wyobcowany z kontekstu, unieruchowmiony, odosobniony od swej epoki – globalnego układu odniesienia – i od konkretnego stanowiska, trafnego albo błędnego, jakie zajmował względem tego odniesienia. (…) Przejawia się w komunikacji świadomej tego, iż sama w sobie nie zawiera żadnej gwarancji, głównie ostatecznej.”

• Prowokowanie do zaangażowania obywatelskiego zaś nawiązywania więzi społecznych.

Intecje culture jammerów jest dozwolone odróżnić (choć kiedy niekiedy intencje się pokrywają) od artystycznego przywłaszczenia (które odbywa się na rzecz celów precyzyjnie artystycznych) tudzież od wandalizmu (w przypadku, którego głównym zamiarem jest rozwalenie), choć efekty działań wszystkich trzech aktywności są często trudne do odróżnienia. Niektóre prace street artowe lub inne działania wolno przelecieć do dwóch, a co więcej trzech z powyższych kategorii.

Wykaz “zagłuszających” polskich artystów i grup artystycznych

• Kolektyw Pif-paf
• Radykalna Czyn Twórcza

Przypisy

1. ↑
2. ↑ Guy Debord Społeczeństwo spektaklu, tłumaczył Mateusz Kwaterko, PIW, Gród nad Wisłą 2006.